ΑΧΡΟΝΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ (Ι.ΔΑΥΡΟΣ)

ΑΧΡΟΝΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Ήρθαμε κι’ εμείς σ’ αυτό το κόσμο,

μορφές υλοποιημένες

μυστικών δυνάμεων της δημιουργίας,

σαν συνδυασμένα μόρια νερού

που σπρώχθηκαν μέχρις εδώ

πάνω στη παλλόμενη ράχη του κύματος

που κινούσε η ασύλληπτη ενέργεια του χάους.

Κι' είχαμε μόνο δυό φορτία για το δρόμο,

την ειμαρμένη και τον έρωτα,

ακατάλυτες υπερκόσμιες δυνάμεις

που κινούσαν τις υπάρξεις μας σαν τα ποτάμια,

κοίτη τους η ειμαρμένη,

έρωτας η ενέργεια που κινούσε τα μόριά τους

με άπειρες περιδινήσεις

να ζωγραφίζουν το διάβα της μικρής ζωής τους

μέχρι τη γαλήνη του πελάγους να συναντήσουν.

Μικρά παιδιά ψηλαφήσαμε το κόσμο,

αγγίξαμε με δέος τη θάλασσα στον όχθο της ζωής

και κάναμε τα πρώτα βήματα
στης αιώνιας φύσης το απέραντο

ξεκομμένοι από το πριν και το μετά μας.

Και τις ζωές μας βάραινε

της ασυνειδητότητας το κουσούρι,

βαρύ φορτίο

που μας καθήλωνε στη γήινη ύλη,

να μπουσουλάμε αναγκασμένοι

πίσω από του αμμόλοφους

που κρύβανε τη θάλασσα της «θείας γνώσης».

…Κι’ όμως πάνω τους,

πάνω στην άνυδρη καψαλισμένη ράχη τους,

πάντα φύτρωναν πάλλευκα κρινάκια,

υλοποιημένες υπάρξεις

μιάς άλλης  υπέρτατης ουσίας.

Παιδιά ακόμη τις μεγάλες ατέλειωτες μέρες

δεν χορταίναμε  ν’ αγγίζουμε
με τα μικρά μας χέρια το κόσμο

και με τις διψασμένες μας αισθήσεις

την άπειρη πραγματικότητα να ρουφάμε

που παιχνίδιζε λάμποντας γύρω μας.

Κι’ ήταν πολλές οι φορές
που σαν από αμηχανία 
τη θάλασσα πετροβολούσαμε,

όταν μέσα μας η ροή του σύμπαντος κοβόταν

και τότε αδύναμοι μέναμε
μπροστά στο κύμα της ζωής

που έσκαγε στα πόδια μας αφρισμένο.

Υπήρχαν πάλι στιγμές

που νοιώθαμε τη μυστική εκείνη έλξη

να έρχεται από τα  βαθύτερα έγκατα του πελάγους,

ωθώντας μας να κάνουμε

τα πρώτα μας διστακτικά βήματα προς τα 'κεί,

λες και πάντα κάτι μας έσπρωχνε

να θέλουμε να πλησιάσουμε

τη μυστηριακή πηγή των πάντων…

Όταν το σούρουπο ερχόταν

μας έβρισκε αποκαμωμένους από τα παιχνίδια

με τη παρέα όλη τη μέρα στη παραλία

και τότε σαν όλα να γίνονταν πιο απλά

και το χαλί που έστρωνε ο ήλιος που έγερνε στη δύση

μετέφερε μέσα μας σαν ποτάμι

όλη εκείνη την ενέργεια του πέραν

που η ύπαρξή μας ποτέ δεν χόρταινε να ρουφάει...

Μικρά παιδιά σαν ήρθαμε στο μεγάλο ξέφωτο της ζωής

η μοίρα όρισε τη πορεία μας

και τα ανήμπορα μάτια μας οδήγησαν τα βήματά μας

στο στενό μοναχικό δρομάκι

που μας κράταγε μακριά απ’ όλους και απ’ όλα,

χωρισμένους από το πριν, το τώρα, το μετά,

μία ολόκληρη ζωή να προσπαθούμε

να χαράξουμε το χάρτη,

οι συντεταγμένες θολές κι’ απροσδιόριστες.

...Κι’ όλο να ξεμακραίνουμε από τη πηγή που μας γέννησε.

Συναντάγαμε ερείπια,

κατάλοιπα αρχαίων μεγάλων πολιτισμών

μας λέγαν οι παλιότεροι

και μια απόμακρη φωνή βαθιά μέσα μας

έφθανε μέχρι τ’ αυτιά μας, φέρνοντας παραμύθια

που έμοιαζαν να τα έχουμε ξανακούσει.

Όλα τόσο οικεία αλλά και τόσο απόμακρα,

σκηνικό ανολοκλήρωτης σύνθεσης

κι’ εμείς μόνοι να πορευόμαστε

κι’ από μακριά να βλέπουμε τους άλλους

να πορεύονται κι’ αυτοί μόνοι

σε δρόμους που δεν συναντιούνται.

Με τα μάτια χαμηλωμένα στο μονοπάτι,

στερημένα από το εύρος του ορίζοντα

και τη κουρασμένη ψυχή κάπου να ψάχνει ν’ ακουμπήσει…

Καμιά φορά σαν θείο δώρο βρίσκουμε κάπου να σταθούμε

κι’ η ματιά απελευθερωμένη γλιστρά

πάνω στη θάλασσα για ν’ αγκαλιάσει

τα καραβάκια με τα φουσκωμένα πανιά
που έρχονται από μακριά,

αλήθειες που βγήκαν περίπατο

κι’ ήρθαν να μας συναντήσουν.

Ήρθαμε κι’ εμείς στο κόσμο

σπρωγμένοι από το γενεσιουργό ρυθμό

που ξεδιπλώνει την ύπαρξη,

απειροστές βελονιές στο καμβά της δημιουργίας,

να ζωγραφίζουμε τον πολλοστό

επάλληλο κύκλο της δικιάς μας ζωής.

Μικρά παιδιά, να μην ξέρουμε τίποτα

για ότι μεγάλο προηγήθηκε,

να ζούμε ασυνείδητα το φευγαλέο τώρα

και να μένει πάντα σκοτεινό το αιώνιο μετά.

Μιά μικρή διακριτή τροχιά κι’ εμείς

στο συμπαντικό ουρανό,

σαν τις άπειρες που ήρθαν και θα έρθουν ξανά,

μέρη και σύνολα, άτομα και ανθρωπότητες,

αέναοι κύκλοι, πολυποίκιλες εκφράσεις

της ίδιας ακατάλυτης μοναδιαίας οντότητας...

Ο καθένας μας κι’ ένας Οδυσσέας,

μοναδικό το ταξίδι κι’ η θάλασσα πλανεύτρα.

Χώρες άγνωστες, λιμάνια πρωτόγνωρα, άπειρες εικόνες.

Νησί των Φαιάκων, νησί του Αιόλου, νησί του Ήλιου.

Λαιστρηγόνες, Κύκλωπες, Λωτοφάγοι,

Κίρκη, Σειρήνες, Καλυψώ, Σκύλλα και Χάρυβδη.

Μύριες μάχες, νίκες, ήττες, πλάνες,

ιδέες, εμπειρίες, επιθυμίες, προκλήσεις.

Αισθήσεις, αντιλήψεις, παρορμήσεις,

όνειρα, λόγια, παραμύθια,

τραγούδια, χαρές και λύπες,

όλα ένα ταξίδι στο απέραντο πέλαγος

με μια Ιθάκη πάντα μπροστά να μας καλεί,

πόθος μας, σκοπός, κι’ ελπίδα μας...

Κι’ αυτή κάθε φορά που πλησιάζουμε

να ξεμακραίνει…

Μεγάλο το ταξίδι, μοιάζει ατέλειωτο

κι’ η Ιθάκη κάθε φορά που φθάνουμε

να κομματιάζεται, μυριάδες να γίνεται…

Ο ορίζοντας ασάλευτος

ορίζει το χώρο και το χρόνο που υπάρχουμε,

μυστήρια προβολή της θείας τελειότητας

που παίρνει μορφή σε ότι για μας υπάρχον,

απατηλές υπάρξεις, καταστάλαγμα αισθήσεων

σε αποκυήματα φαντασίας συλλογικής μνήμης.

…Άπειρα μικρά κομμάτια της κι’ εμείς,

μοναδιαίες υπάρξεις

σε στημένο σκηνικό άγνωστου δημιουργού.

Και το ταξίδι της ζωής μας,

ψευδαίσθηση ντυμένη τα ρούχα της πραγματικότητας,

μας σπρώχνει σαν ούριος άνεμος

να κυνηγάμε κάθε φορά μιαν Ιθάκη

και ν’ αφήνουμε πίσω μας, όλο και πιο πίσω μας,

τη μόνη και αληθινή.

ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ (Ι.ΔΑΥΡΟΣ)

ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ (του Ιωάννη Δαύρου)

Με κύκλωνε το σκοτάδι,

όταν εσύ, αόρατο βέλος του σύμπαντος

έγινες αίσθηση,

πέταγμα πεταλούδας,

άγγελος της καταιγίδας,

που με γεννούσε μέσα από τη φλόγα

των κεραυνών.

Κι’ ήσουν χείμαρρος,

που έρρεε στην διψασμένη κοίτη,

σχάσιμο στην έρημο της ύπαρξής μου,

να σε ρουφάει το είναι μου

και να σε μετουσιώνει

σε απόλυτη αξία,

πολύτιμη όσο και τα δάκρυα,

που απόθετα στα μάγουλά σου,

συμπυκνωμένη ύλη της ενέργειάς σου,

που έτρεχε μέσα μου,

ευτυχία και πόνος,

δύναμη και παραλυσία,

ζωοδότης αέρας

στη φλόγα της ζωής μου που τρεμόσβηνε.

Όταν παραδόθηκα στα χέρια σου,

έγινα όλος μια καρδιά,

που παλλόταν με τη δικιά σου συχνότητα…

Τη θώπευσες τρυφερά σαν παιδί,

που παίρνει το πρώτο του δώρο

και μετά τη γρατζούνισες,

όπως το παιδί που βαριέται το παιχνίδι του.

Μια σταγόνα αίμα που έτρεξε

δεν έπεσε καν στη ποδιά σου,

έμεινε για λίγο αόρατη κηλίδα στο δρόμο

και σβήστηκε γρήγορα από τα βήματα των περαστικών…

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΝΕΙΡΟ (Γ.ΣΤΑΥΡΙΑΝΟΣ)

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΝΕΙΡΟ (τραγούδι του Γιώργου Σταυριανού)

Τ’ αγριοπερίστερα
ξύπνησαν κι ύστερα
πέταξαν στ’ άγρια
τα λημέρια του νου.

Γίνηκαν θύμησες,
μού `παν πως γύρισες
κι εγώ γινόμουνα
αητός του βουνού.

Δεν ήταν όνειρο.
Μα, πώς γελάστηκα
κι αποξεχάστηκα
πλάι στο Θεό.

Νύχτες μαγιάτικες,
δρόμοι που διάβηκες
και δρόμους που έκανα,
για να σε βρω.

Φεγγοβολούσανε
και τραγουδούσανε,
καθώς πετούσανε
πλάι στον αητό.

Μα εκείνος άπλωνε
κι όλο μεγάλωνε.
Σε λίγο αγκάλιαζε
τον ουρανό.

Τότε, πώς τρόμαξα!
Και `σένα φώναξα.
Άγριο παιχνίδι
μας παίζ’ η ζωή.

Τ’ αγριοπερίστερα
κούρνιασαν κι ύστερα
ξαναγυρίσανε
στη φυλακή.

Χρώματα, ονόματα,
μάτια και σώματα.
Αγάπες, μίση,
καπνός και φωτιά.

Τόποι ανιστόρητοι,
καρδιά μου αθώρητη.
Ζωή, που χάθηκες
για πάντα πια.

Χρόνια που γνέθουνε,
τη μοίρα πλέκουνε.
Κι εμείς χανόμαστε
σαν τα πουλιά.

Τόποι ανιστόρητοι,
καρδιά μου αθώρητη.
Ζωή, που μου `φυγες
για πάντα πια.

Τόποι ανιστόρητοι,
καρδιά μου αθώρητη.
Ζωή, που μου `φυγες
για πάντα πια.


Δείτε παρακάτω το σχετικό βίντεο.

ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ (ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ)

ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ (τραγούδι του Μ. Θεοδωράκη, σε στίχους Γ. Θεοδωράκη)

Όμορφη πόλη φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι κλεμμένες ματιές
ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου

Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν

Δείτε στα παρακάτω 2 μουσικά βίντεο το τραγούδι σε ερμηνεία Μ. Φραγκούλη, Γ. Νταλάρα, Γ. Πάριου.

 

Εκτός του ίδιου του συνθέτη, όμως, αρχικά και πολλοί άλλοι Έλληνες και ξένοι ερμηνευτές έχουν κατά καιρούς ερμηνεύσει αυτό το τραγούδι. Μία τέτοια εκτέλεση είναι και αυτή των διάσημων "Σκαθαριών". Οι "Μπιτλς" τραγούδησαν ζωντανά στο BBC, το 1963, το τραγούδι σε αγγλικούς στίχους του Ουίλλιαμ Σανσόμ. Η αγγλική έκδοση του τραγουδιού ονομάστηκε "honeymoon song" γιά τις ανάγκες μιάς ταινίας της εποχής.

Παρακάτω οι αγγλικοί στίχοι και το σχετικό βίντεο.


I never knew that a day like today lay before us
I've got the sun in my heart and my heart's in the sun
Skies are as bright as your eyes
The horizon is open
Love is the ceiling
Feelings are reeling
Free as the air

Forever on and forever
Forever on side by side
Who ever knew that we two could be free as we'd fancy?
Fancy is free
But are we who are bound to each other by love?
To each other by love

Who ever knew that we two could be free as we'd fancy?
Fancy is free
But are we who are bound to each other by love?
To each other by love
To each other by love
To each other by love