ΣΦΙΧΤΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΟΙ...

ΣΦΙΧΤΑ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΟΙ...

(Του Ιωάννη Δαύρου)

 

 

Της μεγάλης έκλαμψης παιδιά,

γόνοι του άπειρου κενού

την υπέρπυκνη κηλίδα,

στο πάνω μέρος της ταλάντωσης

και  στο φως της εκδήλωσης

σαν ελάχιστα μόρια υπάρχουμε.

Όλοι δίδυμοι είμαστε

κι' από την ίδια μάνα γεννημένοι

κι’ αν χωριστά νομίζουμε ότι ζούμε

και μας χωρίζουν τεράστιες αποστάσεις,

τι κι’ αν νιώθουμε ανάμεσά μας

ατέλειωτος να στέκεται ο χρόνος,

μία η αλήθεια βυθισμένη

στης αγνωσίας το σκοτάδι

άπιαστη πάντα θα 'ναι.

Είμαστε και θα 'μαστε

πάντα σφιχτά αγκαλιασμένοι!

 

 

ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΜΕΙΣ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΜΕΙΣ (Του Ιωάννη Δαύρου)

 

 

Γεννημένοι αυτοσχέδιοι ψεύτικοι Άτλαντες,

καταδικασμένοι να φέρουμε το "χάρισμα"

την ψευδαίσθηση σε στέρεο υλικό να μετουσιώνουμε,

ξεχνάμε τη μία και μοναδική αλήθεια...

Πως άπειρες δίνες της στιγμής

στην απέραντη θάλασσα του απείρου είμαστε,

που πυκνώνονται σ' ένα κυματάκι...

Και αυτό όσο ένας παφλασμός κρατάει,

που αμέσως χάνεται καθώς επιστρέφει

στη γαλήνια απεραντοσύνη της αιωνιότητας...

 

 

ΟΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΟΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ

(Του Ιωάννη Δαύρου)

Υπάρχουν στιγμές
που κάποιοι δέσμιοι
στου κόσμου αυτού
τη φυλακή,
σε πεταλούδες άπειρες
εξαϋλώνονται
και στ' ατέλειωτα πεδία
της άπειρης ενότητας,
τ' άνθη ψυχών φιλούν
και με γύρι ουσίας
τις φθαρτές υπάρξεις
γονιμοποιούν,
αιώνιους καρπούς
το Σύμπαν να δίνει...

ΣΑΝ ΕΡΗΜΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΣΑΝ ΕΡΗΜΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Εκεί που κάποτε
πηγαινοέρχονταν τα τρένα
κι' η ζωή ξεχείλιζε
σαν δροσερό νερό
σε γάργαρο ρυάκι,
τώρα μιά ερημιά ατέλειωτη βαραίνει...
Τίποτα το τοπίο δεν ταράσσει
που λες και κόλησε σε άλλη εποχή...
Όπως κι' οι όμορφες μνήμες...
Και μόνο εγώ,
μοναχικός διαβάτης
περιπλανιέμαι
στις χορταριασμένες ράγες,
αναζητώντας τα όνειρα
που κόλησαν κι' αυτά στο χρόνο...

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Ζω στη σκέψη μου
και κατοικώ στη χώρα
την ασύνορη του πνεύματός μου,
κληρονόμος της κατάρας
να ζω με αποστάσεις
που συνεχώς μεγαλώνουν...
Τεράστια η απόσταση
που με χωρίζει από το κύτταρό μου,
όση χωρίζει εμένα από τον Θεό μου,
στο έρεβος συνεχώς με βυθίζει
της ασυνειδησίας...
Εγώ ο νυχτωμένος νους,
ελάχιστο κύτταρο
του άπειρου όντος,
μιά ζωή έωλη
να αιωρείται στην ανυπαρξία
και ύπαρξη να γίνεται
σαν με τ' άλλο ενωθεί,
μαζί για ν' ακουμπήσουν
στο δίχτυ το αόρατο
της παγκόσμιας ολότητας.
Αγκαλιασμένα κάποτε όλα,
ένα θα γίνουν,
φως και συνείδηση!

ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΡΚΑΔΙΑ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

"ET IN ARCADIA EGO" ("Είμαι κι΄εγώ από την Αρκαδία")

 

Η παραπάνω φράση που εμπεριέχεται σε γνωστό πίνακα του N. Poussin, αποτελεί ένα από τα πιό σημαντικά μηνύματα-"οδηγούς" της εποχής του "Διαφωτισμού", που φθάνει μέχρι τις μέρες μας και έχει ταυτιστεί με μεγάλα νοήματα και συμβολισμούς...

 

 

 

 

ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΡΚΑΔΙΑ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Πατρίδα όλων μας η Αρκαδία,
λίκνο της παιδικής μας αθωότητας,
που έτρεχε ανάλαφρη
στα πράσινα λειβάδια της ευτυχίας...
Νωπό μέσα μας ακόμη τότε,
το νάμα της θείας ενέργειας
να διαποτίζει την ύπαρξή μας.
...Μονάχοι τώρα πιά
σε χωριστά μονοπάτια βαδίζουμε,
αφήνοντας πίσω μας
το μεγάλο δρόμο της γενέθλιας γης,
που χάθηκε στην αχλύ του χρόνου
καθώς ξεμακραίναμε...
Τις φωτεινές μας μέρες
νύχτες τις πήρανε
κι' οι ψυχές μας βαριές
ψάχνουν αποκαμωμένες ακόμα,
γιά οδηγούς στ' αστέρια
που όλο κι' αραιώνουν...
Μόνο μιά μυστική φλόγα έμεινε,
κρυμμένη μέσα μας βαθειά,
αμυδρή ανάμνηση και νόστος
της πατρίδας που χάσαμε.
Πόσο ποθώ να τη θεριέψω!
Ήλιο να τη κάνω, να φωτίσει
το δρόμο της επιστροφής μας...

ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Από το ετοιμόρροπο παράθυρο
της γκρεμισμένης μου ψυχής
άπελπις η ματιά περιπλανιέται,
παράθυρο άλλο για να βρει
να το ανοίξει στην ελπίδα...
Σε άλλο σπίτι πόθησε
τα όνειρά της να στεγάσει...

ΟΥΤΟΠΙΑ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

 ΟΥΤΟΠΙΑ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Ακόρεστοι κυνηγοί της ευτυχίας
περιπλανόμενοι αναζητητές της ουτοπίας
μιά ζωή να προσπαθούν
τη στιγμή της ευφορίας
στα χέρια τους να φυλακίσουν.
Αμνήμονες απόγονοι των ναυαγών
από το γένος των εκπεσσόντων αγγέλων
που κατοίκησαν το απόμακρο
στις εσχατιές των ωκεανών
του σύμπαντος κόσμου
μυστηριώδες νησί της ζωής...
Ατέλειωτος αγώνας μάταιος
με λίγα γήϊνα υλικά
ασύλληπτους ουράνιους κόσμους
σε μέτρα γης να περιορίσουν.
Έρωτας και μίσος
οι πηγαίες δυνάμεις
που τα πάντα στη ζωή τους κινούν,
ευχής και κατάρας δέσμιοι
από τη μιά στιγμή
τον ουρανό ν' αγγίζουν
και την επόμενη στιγμή
στη γης να θάβονται.
Και είναι λίγες εκείνες οι στιγμές
που σαν δώρο θείο δίνονται
τα σύμπαντα τα ίδια ν' αγκαλιάσουν.
Και την επόμενη στιγμή
σταγόνα δροσιάς τούτα να γίνονται
που από τα χέρια γλυστρά και χάνεται...
Πώς των ουράνιων ποταμών τις πηγές
στις χούφτες σου να φυλακίσεις;

ΔΙΑΔΡΟΜΗ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΔΙΑΔΡΟΜΗ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Έναν ωκεανό απέραντο
να ταξιδέψω είχα
και σε μιάς βαρκάδας
διαδρομή ξοδεύτηκα...
Από μιά ανατολή σε μία δύση
όλος κι' όλος ο ορίζοντάς μου,
με τον ήλιο να με ξεθωριάζει
και τον αέρα να με οξειδώνει,
στης φθοράς νομοτέλεια
συνεχώς να βυθίζομαι...
Δέσμιος των αισθήσεων
και μιάς ευκαιρίας οντότητα,
σε μιά ζωή σπαταλημένη
με το τέλος σε αναμονή...
Κι' από μένα, που τον κόσμο
ολόκληρο του είχαν χαρίσει,
ένα μετείκασμα μόνο θα μείνει
στα μάτια κάποιων άλλων...
Τώρα και πριν η νύχτα φέρει
της συνείδησης το σκοτάδι,
στοχάζομαι όσα τον δρόμο
της ζωής μου φώτισαν
κι' όσα από το πέλαγος
αχνοφέγγουν της ύπαρξής μου όλης...

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΖΩΗ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΖΩΗ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Σ' εφημερία ζωής με όρισαν,
άγνωστες οι βουλές κι' οι νόμοι
αυτών που το καθόρισαν...
Μ' ένα λυχνάρι
ζωής μοναδικό εφόδιο
γύρω μου αχνοφέγγιζα,
προσπάθεια άπελπις
το σύμπαν να φωτίσω...
Πορεία υπάκουη σε ρυθμό σταθερό
κύκλους πάντα να κάνει...
Από Χειμώνα νύχτα έρχομαι,
σε Άνοιξης γλυκοχάραμα γεννιέμαι
κι' όλο το πρωϊνό μιά πανδαισία,
σ' έρωτα μεθυσμένο χορό
αχόρταγα στροβιλίζομαι,
γλυκό πουλί της νιότης
στης ζωής την καλύτερη ώρα...
Μα πριν προλάβω
τον ήλιο του Καλοκαιριού
το μεσημέρι να χορτάσω,
σε χλωμό Φθινόπωρου
δειλινό παραδίνομαι...
Από ξενοιασιάς πρωϊνό
σε ηδονή μεσημεριού
κι' από μεστό απόγευμα
σε κουρασμένο δείλι...
Τότε η νύχτα ζυγώνει
ερωτήματα τυλιγμένη...
Πώς να γύρω στην αγκαλιά της
χωρίς ανατολής προσδοκία;


Δείτε το παρακάτω σχετικό βίντεο.

ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ ΤΑΞΙΔΙ (Του Ιωάννη Δαύρου)

 

Αφιερώνεται στο γιό του φίλου μου που "έφυγε" απρόσμενα και είναι εμπνευσμένο από μία από τις τελευταίες αναρτήσεις στον "τοίχο" του στο "FB".

Σε παραλία απόμερη
σ' ονείρου θαλπωρή
να δραπετεύσω θέλησα...
Κι' οι βουές της πόλης,
κακόηχο κρεσέντο,
με τους κτύπους
της καρδιάς να σμίγουν,
που κάποιες ώρες
κάτι τη βαραίνει...
Σε θάλασσας
λυτρωτική αγκαλιά
η ψυχή που αλάργευε
όλο αφηνόταν,
ότι δεν είχε στη ζωή
σ' αυτή να πάρει...
Και βυθιζόμουν,
όλο βυθιζόμουν
και βυθός δεν υπήρχε,
μόνο μιά έλξη ακατανίκητη
σαν υπερκόσμιο ποτάμι
με παράσερνε,
στου ίδιου μου του είναι
τη πρωταρχική πηγή
με έρριχνε...
Ώσπου στη θάλασσα
του απείρου γλύστρησα...
Τώρα μιά θύμηση γλυκιά
μόνο είμαι
κι' όταν το δείλι γέρνει
θωπεύει εκείνες τις ψυχές
που η απουσία μου
στο κόσμο απαρηγόρητες
έχει αφήσει...

 

ΕΙΣΑΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΠΑΝΤΟΥ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

  

ΕΙΣΑΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΠΑΝΤΟΥ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Όσο κι' αν είσαι μακριά
πάντα είμαστε μαζί
γιατί όπου κι' αν βρίσκομαι
μπροστά στα μάτια μου είσαι…
Ποθητή οπτασία
η γλυκιά μορφή σου
τη σκέψη μου αγκαλιάζει
κι’ η λατρεμένη ύπαρξή σου
ζωοδότης έρωτας γίνεται
που κοχλάζει στις φλέβες μου
και μέσα μου παντού κυλάει
ποτίζοντας το είναι μου
του στερεώματος όλου τα πολύτιμα…
Κι’ όπου κι’ αν πάω
όπου κι’ αν βρίσκομαι,
εσύ εκεί, μπροστά στα μάτια μου…
Πάντα μπροστά στα μάτια μου...

ΚΑΤΙ ΗΡΘΕ, ΚΑΤΙ ΕΦΕΡΕ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΚΑΤΙ ΗΡΘΕ, ΚΑΤΙ ΕΦΕΡΕ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Κοιτάζω το πρόσωπο του γέλιου
τη καμπύλη που γύρισε ψηλά
τη φωτιά που ξεχύθηκε
και καίει το φράκτη
λαμπαδιάζοντας το σκοτάδι το σχισμένο.
Κόκκινη ανταύγεια
παιχνιδίζει πάνω στη μάσκα
που κρύβει το πρόσωπο της δύναμης
και προσπαθεί να την κάνει διάφανη.
Φώτισε η ελπίδα την αγάπη
ζέστανε το κρύο "πρέπει"
και το 'κανε να στάξει πυρωμένο
στην υπόδουλη θέληση.
Σήκωσα τη ματιά
που πλανιόταν στο ασύλληπτο σκοτάδι
και είδα τ' αστέρι να μου μιλά.
Ξάπλωσα στην αυλή με την ανοιγμένη πόρτα
έκλεισα τα μάτια στη δροσιά
κι' είδα όμοια αστέρια
στο θόλο της θύμησης.
Αφουγκράζομαι με δέος
τον πολλαπλασιασμένο αντίλαλο
της φωνής που έστειλε τ' αστέρι
στο σκοτεινό φαράγγι.
Χαμένος στο ρόδινο φως της ανατολής
ψαχουλεύω την ακτίνα
που με σημάδεψε
και αναρωτιέμαι: Τι φέρνει...;


                                   (Από τη συλλογή "Μεταθυμικά")

ΑΡΡΗΚΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΑΡΡΗΚΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Έλα πέσε στη φωτιά
ζήτα να γίνεις στάχτη
λυτρώσου με το ολοκαύτωμα
μιάς στιγμής.
Με τη γύμνια της μοίρας
βούτηξε στις φλόγες
ν' αναστηθείς με τη φθορά
προσφορά και ανάγκη
λάμψη και φόβος σε τυλίγουν
καθώς σε τυλίγω, ρωτώντας
τι ενώνει το οξυγόνο
με το κάρβουνο...
Που ν' απλώσω τα χέρια μου;
στη σπίθα; στο καπνό; στη φωτιά; σ' εσένα;


                                       (Από τη συλλογή "Μεταθυμικά")

ΥΠΕΡΟΥΣΙΟΣ ΚΥΚΛΟΣ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΥΠΕΡΟΥΣΙΟΣ ΚΥΚΛΟΣ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Θάλασσες άστρα,
ουράνιοι κόσμοι αμέτρητοι
του ασύλληπτου ωκεανοί,
σύμπαντα αδιάστατα
του απείρου πηγάδια,
απειροστά θραύσματα
του όλου Ενός,
των πάντων κοινή η Αρχή...
Κι' εμείς του απείρου
μηδαμινά κλάσματα,
υπάρξεις αυτοπροσδιοριζόμενες,
στη ράχη του κύματος
του διαστελλόμενου χωροχρόνου,
σε μακρινό ταξίδι χωρισμού
και η κοιτίδα ξεχασμένη...
Όλο και πιό μακρυά
μεσ' το σύννεφο της λήθης
σε απορίας σκοτάδια
να τυλιγόμαστε...
Σε αστρικών και γήϊνων σωμάτων
ασύνορο τοπίο
νιφάδες γύρης εμείς,
με ανέμου έρωτα πνοή
στης ύπαρξης τ' απέραντα λιβάδια
να μας παρασέρνει,
το λουλούδι της μοίρας μας
να συναντήσουμε,
σε διδύμων υπάρξεων ένωση
του Ενός μετουσίωση...
Και η πορεία απαρέγκλιτη,
στου συστελλόμενου χωροχρόνου
την ελκτική δύναμη παραδομένοι,
στην πρωταρχική πηγή χυνόμαστε
και ως αδιαίρετο Ένα
άχρονα υπάρχουμε...
Διδύμων υπάρξεων
μυστήριοι ελκυστές
σε επανασύνδεσης αναμονή..;

ΣΕ ΔΥΟ ΟΝΕΙΡΑ ΥΠΑΡΧΩ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

Αφού δεν υπάρχει γύρω μας
τίποτα το αληθινό....
πως να υποψιαστούμε ότι όλα
είναι ψεύτικα;
(Δημήτρης Λιαντίνης)

Νους ο διακοσμών τε και αίτιος των πάντων.
(Αναξαγόρας)

ΣΕ ΔΥΟ ΟΝΕΙΡΑ ΥΠΑΡΧΩ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Παιδί της νύχτας είμαι,
της σκοτεινής ενέργειας
και του χάους δημιούργημα...
Μιά ζωή κάθε φορά ζω
και σε δυό όνειρα υπάρχω...
Η νύχτα άχρονη
και τ' ονειρό της αληθινό
μα πάντα ξεχασμένο,
η μέρα σημασμένη με τον χρόνο
και τ' όνειρό της ζωντανό
μα πάντα ανυποψίαστα ψεύτικο...
Κι' εγώ νυχτωμένος ταξιδιώτης
σε ηλιόλουστη μέρα να ονειρεύομαι,
δικούς μου κόσμους να χτίζω
και χίμαιρες να κυνηγώ...
Μιά ζωή περιορισμένη ν' ασφυκτιά
φυλακισμένη σε λειψά οράματα,
παραπλανητικές ταμπέλες φράζουν
τους περιούσιους δρόμους,
κάλπικες πεποιθήσεις ορθώνονται
σαν αξεπέραστοι τείχοι,
τοπίο με τεχνητούς ορίζοντες
σε περίκλειστα σύνορα...
Κι' όλοι εμείς να πορευόμαστε
σε διαδρομές καλά σχεδιασμένες
που πάντα μας αιφνιδιάζουν...
Σκόρπιες στον δρόμο συναντήσεις,
φευγαλέες αναμνήσεις
του ξεχασμένου ονείρου,
χαράζουν την τελική μας πορεία...
Σαν όνειρο μέσα στο όνειρο
η ίδια η μήτρα της ύπαρξής μας...



Δείτε το παρακάτω σχετικό βίντεο.

ΙΧΝΗΛΑΣΙΑ Σ' ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΙΧΝΗΛΑΣΙΑ Σ' ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Για κάτι διπλό θα σας μιλήσω, άλλοτε τα πολλά αυξάνονται σε ένα
κι άλλοτε το ένα σε πολλά διαχωρίζεται.
Διπλή είναι η γέννα των θνητών, διπλή και η απώλειά τους,
από τη μιά όλων η συνένωση τη γέννηση φέρνει μαζί και τη φθορά,
και από την άλλη όταν ολοκληρωθεί φεύγει μακρυά καθώς χωρίζουν.
Κι αυτή η εναλλαγή δεν έχει τελειωμό,
άλλοτε η αγάπη ενώνει τα πράγματα και τα κάνει ένα,
και άλλοτε η αντίθεση τα χωρίζει.
Και όπως από τα πολλά μόνο το ένα φύεται,
από το ένα πάλι που διασπάται πολλά γίνονται.

17. Διπλή ιστορία θα σου πω.
Κάποτε απ' τα πολλά βγήκε το ένα
και μι' άλλη φορά
απ' το ένα τα πολλά.
Διπλή είναι η γέννηση των θνητών,
διπλή και η φθορά τους,
τη μία τη φέρνει και τη χαλάει η σύναξη των πραγμάτων,
την άλλη την θρέφει και τη σταματάει ο χωρισμός τους.
Κι αυτή η εναλλαγή δεν έχει τελειωμό,
άλλοτε η Φιλότητα ενώνει τα πράγματα και τα κάνει ένα,
και άλλοτε το Νείκος τα χωρίζει. - See more at: http://www.filoumenos.com/forum/viewtopic.php?f=102&t=740#sthash.AUFOmNpx.dpufΈτσι όσο έχουν μάθει ένα να γίνονται από τα πολλά,

Έτσι όλα γεννιούνται και υπάρχουν και δεν έχουν σταθερή ζωή∙
κι' όσο η αδιάκοπη αυτή εναλλαγή ποτέ δεν σταματάει,
τόσο αυτά υπάρχουν πάντοτε ακίνητα σε κύκλο.

                       (Εμπεδοκλέους "ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ", στίχος 17)


Δισυπόστατες οντότητες
σε μοναδιαίες υπάρξεις πραγματωμένες,
διπλής κατεύθυνσης κινούμενα κύτταρα,
άτομα συνενούμενα, μόρια διασπώμενα,
ως μέρη σύνθεσης ενιαίας ολότητας
ολοκληρώνονται, ή διαιρούμενα
ασταμάτητα διαλύονται και ξαναγεννιώνται...
Έρωτα θεία πνοή, στη θάλασσα του απείρου
ενώνει τα μυστικά συστατικά της ύπαρξής μας
και μας γεννάει, στου χρόνου την τροχιά μας φέρνει,
σώματα ποτισμένα με εντροπίας διάλυση
κι' ο θάνατος να μας οδηγεί πάλι
στο μητρικό χάος της θάλασσας του απείρου,
ώσπου ένα κύμα της να μας ξαναγεννήσει,
στον όχθο της ζωής να μας ξεβράσει...
Με νυχτωμένο τον ουρανό του σύμπαντος κόσμου
εμείς κοιμισμένοι, μες το όνειρό μας να ζούμε,
ζωή ψευδαίσθηση που κρατάει όσο μιά νύχτα
και το ξημέρωμα θάνατος...
Δημιουργήματα ενότητας να γεννιόμαστε
κι' από τη θεία ενότητα συνεχώς να διαχωριζόμαστε,
δέσμιοι της φθοράς που μας αποσυνθέτει
για να μας ενώσει πάλι με το Ένα...
Η κυρίαρχη ενέργεια σ' ένα δίπολο,
σταθερό μοτίβο στο ρυθμό του σύμπαντος
και τα πάντα σ' αυτό να στροβιλίζονται...
Αλληλοσυμπληρούμενα αντίθετα
με έλξης κάλεσμα, σε υπερούσιας ενέργειας φλόγα
ενώνονται, το ένα γίνονται και το γεννούν...
Συν και πλην, αρσενικό και θηλυκό,
άντρας ουρανός, καταιγίδας βροχή και σπορά,
γυναίκα γη, δεκτική αγκαλιά και θεία μήτρα,
προαιώνιες πηγές που ενωμένες
το νερό της δημιουργίας αναβλύζουν...
Όντα έρμαια συνδυασμένων αντίθετων δυνάμεων
σε διαρκή εναλλαγή παραδομένα,
αγάπη και μίσος, έρωτας και πάθος,
ένωση και αντίθεση, δημιουργία και αποσύνθεση,
οι δύο όψεις αυτού που τα πάντα ορίζει
και μέσα στον άχρονο κύκλο
τα κάνει συνεχώς να υπάρχουν...

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ (Του Ιωάννη Δαύρου)

(Βασισμένο στο τραγούδι του AMR DIAB "OSAD EINY")

 

Μυστικά συναντιόμαστε
όσο μακριά κι' αν είμαστε
κι' είμαι σίγουρος θα ξαναρθείς
όσο μακριά κι' αν υπάρχεις...
Μπροστά στα μάτια μου είσαι
όπου κι' αν βρίσκομαι
και το νοιώθω δεν αργεί η στιγμή
που και πάλι θα συναντηθούμε...
Ο έρωτάς μου για σένα
γεμίζει πάθος το είναι μου,
τόσο που δεν μπορώ να τ' αντέξω...
Είσαι συνεχώς μπροστά στα μάτια μου
κι’ οι μέρες της μοναξιάς μου ανυπόφορες,
μύρια ανείπωτα συναισθήματα
κι' ασήκωτο το βάρος που δεν μπορώ
να σου πω το πόσο σ' αγαπώ...
Τις νύχτες σαν κοιμάμαι
εσύ εκεί, μπροστά στα μάτια μου,
όπου κι' αν πάω όπου κι' αν βρίσκομαι,
πάντα μπροστά στα μάτια μου...
Τα φύλλα της καρδιάς μου λένε
πως πίσω πάλι θα 'ρθείς,
άσβεστη η αγάπη μένει
κι' ο έρωτάς μου νικητής
την ελπίδα στην ψυχή μου φέρνει...

Δείτε τα σχετικά βίντεο παρακάτω. 

ΣΤ' ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΜΕ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΣΤ' ΑΣΤΕΡΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΜΕ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Μοναχικοί ταξιδιώτες
σε δρόμους χωριστούς,
ασήκωτο το βάρος
της μοίρας μας στους ώμους...
Η πορεία σκληρή
κι' ο χειμώνας ατέλειωτος,
θολός ο ορίζοντας
τον ήλιο καιρό στερημμένος...
Κι' όλο η πνοή να λιγοστεύει,
κάρβουνα στη ψυχή
τα όνειρα που κάψαμε
βαθειές πληγές ανοίγουν...
Η νύχτα χωρίς το δείλι ερχόταν
κι οι ψυχές μας κουρασμένες
τα μάτια γυρνούν στον ουρανό
τ' αστέρι τους γυρεύουν...
Εκεί επάνω στων αστεριών
τα μαγικά ποτάμια
μυστικά συναντηθήκαμε
κι' ας μην γνωριζόμαστε...
Όσο θα υπήρχε
έν' αστέρι να μας συντροφεύει,
η νύχτα που ξεψυχώντας
στις ψυχές μας έγερνε,
μέσα στα όνειρά μας
χάραμα Άνοιξης έφερνε...

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ (Του Ιωάννη Δαύρου)

Είναι κάποιες στιγμές, που νοιώθω να λιώνω
κάτω από το βάρος του άπειρου σύμπαντος
και καθώς η ύπαρξή μου βυθίζεται στο κενό,
μία άφατη λάμψη της υπέρτατης φύσης
διαπερνά τα κύτταρα του είναι μου
και μ' εξακοντίζει

στο παράλληλο σύμπαν της ύπαρξής σου,
παράλληλο σύμπαν κι' εγώ...

Κάποιες στιγμές πολύτιμες,

τα σκηνικά που ζωγραφίζω γύρω μου

πιάνουν φωτιά και καίγονται...

Μυστικοί ουρανοί με πυρπολούν...

Μόριο φλόγας η ψυχή μου

καθώς καίγεται ενωμένη

με τη βαθύτερη ουσία σου...

Μόρια φλόγας κι' οι δυό παραδομένοι

στο δυσθεώρητο καμίνι τ' άπειρου,

που η θεία ουσία τα πάντα γεννάει...

Δύο παράλληλα σύμπαντα

στο ασύληπτο κενό ν' αντικρύζονται

φως υπερκόσμιο λουσμένα...