Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2016

ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙ (Μάριος Φραγκούλης)




ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙ (Του Μάριου Φραγκούλη)



Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Μάριος Φραγκούλης
Πρώτη εκτέλεση: Μάριος Φραγκούλης

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι κρατάει
στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει.
θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια
από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα.

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε
σαν καράβια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες
και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο
για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω
όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο
να 'χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι θα πιάσει
σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει
σ' έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.

---------------------------------------------------------------------

Lyrics: Paraskefas Karasoulos
Music: Marios Fraykoulis
First version: Marios Fraykoulis

Himself as a child he's holding hands with
Over the same places life will take them tonight.
They'll be passing again by the houses of memory
by empty seas, by the nets of fear.

They'll stand together and see passing by
like rivers the moments that never grow old
and the faces that have turned themselves into streets and centuries
and the dreams that have dug through the years hideouts.

when I was a child I had discovered a garden
So I could hide myself there whenever I'm absent from life
when I was a child I had hidden a sun
So that my way could have light and my silence (could have) a friend.

Himself as a child from the hand will take
Like a glass for one instant he'll crack, he'll break
They'll then separate and each one will go
To a world cut in half where both don't fit.


Δείτε και το σχετικό βίντεο:

 

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2016

Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ





Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ

(του Κωνσταντίνου Καβάφη, «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον»)

 


Σάν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεί
ἀόρατος θίασος νά περνᾶ
μέ μουσικές ἐξαίσιες, μέ φωνές –
τήν τύχη σου πού ἐνδίδει πιά, τά ἔργα σου
πού ἀπέτυχαν, τά σχέδια τῆς ζωῆς σου
πού βγῆκαν ὅλα πλάνες, μή ἀνωφέλετα θρηνήσεις.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού φεύγει.
Προ πάντων νά μή γελασθεῖς, μήν πεῖς πως ἦταν
ἕνα ὄνειρο, πώς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου∙
μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μήν καταδεχθεῖς.
Σάν ἕτοιμος ἀπό καιρό, σά θαρραλέος,
σάν που ταιριάζει σε πού ἀξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά πρός τό παράθυρο,
κι ἄκουσε μέ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι
με τῶν δειλῶν τά παρακάλια και παράπονα,
ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τούς ἤχους,
τά ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,
κι ἀποχαιρέτα την, τήν Ἀλεξάνδρεια πού χάνεις.


Ακούστε παρακάτω τον μεγάλο διανοούμενο τραγουδιστή Leonard Coen, που "έφυγε" πρόσφατα, να τραγουδάει το παραπάνω ποίημα:






Παρακάτω οι στίχοι του ποιήματος στα αγγλικά, στην παραλαγή του τραγουδιού και στο αυθεντικό ποίημα:

Suddenly the night has grown colder. The god of love preparing to depart. Alexandra hoisted on his shoulder, They slip between the sentries of the heart. Upheld by the simplicities of pleasure, They gain the light, they formlessly entwine; And radiant beyond your widest measure They fall among the voices and the wine. It's not a trick, your senses all deceiving, A fitful dream, the morning will exhaust Say goodbye to Alexandra leaving. Then say goodbye to Alexandra lost. Even though she sleeps upon your satin; Even though she wakes you with a kiss. Do not say the moment was imagined; Do not stoop to strategies like this. As someone long prepared for this to happen, Go firmly to the window. Drink it in. Exquisite music. Alexandra laughing. Your firm commitments tangible again. And you who had the honor of her evening, And by the honor had your own restored Say goodbye to Alexandra leaving; Alexandra leaving with her lord. Even though she sleeps upon your satin; Even though she wakes you with a kiss. Do not say the moment was imagined; Do not stoop to strategies like this. As someone long prepared for the occasion; In full command of every plan you wrecked Do not choose a coward's explanation that hides behind the cause and the effect. And you who were bewildered by a meaning; Whose code was broken, crucifix uncrossed Say goodbye to Alexandra leaving. Then say goodbye to Alexandra lost. Say goodbye to Alexandra leaving. Then say goodbye to Alexandra lost.

The poem from C.CAVAFY: The god forsakes Antony When suddenly, at midnight, you hear an invisible procession going by with exquisite music, voices, dont mourn your luck thats failing now, work gone wrong, your plans all proving deceptive—dont mourn them uselessly. As one long prepared, and graced with courage, say goodbye to her, the Alexandria that is leaving. Above all, dont fool yourself, dont say it was a dream, your ears deceived you: dont degrade yourself with empty hopes like these. As one long prepared, and graced with courage, as is right for you who were given this kind of city, go firmly to the window and listen with deep emotion, but not with the whining, the pleas of a coward; listen—your final delectation—to the voices, to the exquisite music of that strange procession, and say goodbye to her, to the Alexandria you are losing. - Constantine P. Cavafy (1911)


Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΜΕΙΣ (Ι. ΔΑΥΡΟΣ)





ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΜΕΙΣ (Του Ιωάννη Δαύρου)

 

 

Γεννημένοι αυτοσχέδιοι ψεύτικοι Άτλαντες,

καταδικασμένοι να φέρουμε το "χάρισμα"

την ψευδαίσθηση σε στέρεο υλικό να μετουσιώνουμε,

ξεχνάμε τη μία και μοναδική αλήθεια...

Πως άπειρες δίνες της στιγμής

στην απέραντη θάλασσα του απείρου είμαστε,

που πυκνώνονται σ' ένα κυματάκι...

Και αυτό όσο ένας παφλασμός κρατάει,

που αμέσως χάνεται καθώς επιστρέφει

στη γαλήνια απεραντοσύνη της αιωνιότητας...

 

 

Πέμπτη 23 Ιουνίου 2016

ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ (Τραγούδι του Χρήστου Μενιδιάτη)



ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ

Τραγούδι του Χρήστου Μενιδιάτη (Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια)



Μια στιγμή μαζί σου δυο ζωές
Αν δε ‘ρθεις μου σβήνουν οι αναπνοές
Να γλιστράς απ’ τις ρωγμές λαθραία
Με φωνές από τα ψέματα γυμνές
Προσωρινά Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Είμαι εδώ με ίδιο εαυτό
Δίχως φως να σε ξεντύσω, ν’ αφεθώ
Το μετά βουνό, σπασμένα τζάμια
Μα εγώ ανοίγω δρόμο για τους δυο
Προσωρινά
Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Προσωρινά
Αγάπησέ με, με φιλιά ταπεινά
Ταξίδεψέ με σε νερά γαλανά
Κι ας έχω χέρια αδειανά, το πρωί
Προσωρινά
Να μ’ αγαπάς με πάθος κι ειλικρινά
Κι άσε το χθες να μας κατηγορεί
Έλα, προσωρινά
Μέχρι αύριο μείνε, έλα


Δείτε παρακάτω το σχετικό βίντεο:

Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2015

Η ΝΟΣΤΙΜΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΤΕΛΟΥΣ (Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ)




Η ΝΟΣΤΙΜΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

(Ανέκδοτο έργο του Δ. Λιαντίνη)



Όλοι ταξιδεύουμε με το τσούρμο του Οδυσσέα. Το καράβι μας τραβά στους ανοιχτούς ορίζοντες του χρόνου. Σήμερα γλιστράμε πλησίστιοι με το ζέφυρο και με τους ετησίες. Αύριο ένας αιφνίδιος θρακιάς σηκώνεται από τα βουνά και το σύννεφο, και μας κατεβάζει ξυλάρμενους στην κοιλιά της καταιγίδας.
Ταξιδεύουμε στον πλόα του χρόνου με κόντρα τα κύματα και με τους ανέμους πειρατές. Και μπροστά μας καρτεράνε τα τέρατα και τα ξένα. Ο φόβος και οι καλές ελπίδες υφαίνουν το ρούχο της εμπειρίας μας στον αργαλειό του αγνώστου. Μας μαγνητίζει το ανείδωτο, και το ανείδωτο μας απειλεί. Παίζει μαζί μας και γελά το ναι και το όχι.
Θαμπά, πέρα από την αλισάχνη του πέλαγου ξαπλώνεται εκείνο το ακρωτήρι. Οι άνεμοι ταράζουν το πέτρινο σώμα του. Και η γλώσσα της θάλασσας γλείφει τις εξοχές και τα σκληρά άκρα.
Πίσω από το ανάσκελο μπόι του το μακρύ η τρίαινα του Ποσειδώνα αγριαίνει και κατακρούει τον πόντο. Εκεί έχει το νησί της η Κίρκη. Η Κίρκη περιμένει τους ναυτικούς με τα μάγια και τις βαθιές γητειές. Έτσι που περιμένει ο έρωτας τους νέους στη στροφή της ηλικίας τους. Και ο έρωτας πολλές φορές τρελαίνει τον άνθρωπο. Και τον κάνει να ξεχνά. Σπίτι, πατρίδα, ταξίδι, σκοπό, όλα τα ξεχνά ο ερωτευμένος. Βουλιάζει στο νέο του σύμπαν. Σαν το φωτόνιο πηδά σε άλλη στοιβάδα ζωής. Τότε στα μάτια των ανθρώπων που λογικεύουνται και νυστάζουν, στα μάτια δηλαδή των πολλών, ο ερωτευμένος φαντάζει γυρίνος και χοιρίδιο και ιππουρίδα. Σα βαλαντώσει ο έρωτας, μεταμορφώνει κιόλας.
Ταχιά η σχεδία του βίου μας παραπλέει εκείνα τ’ ακρογιάλια και τους μικρούς κάβους. Και ξαφνικά αντικρύζουμε τους Κίκονες. Και λίγο πιο πέρα, στη ροβόλα της θαλασσινής λαγκαδιάς, καρτερούν οι Λαιστρυγόνες. Ονόματα με ήχο αλλοίθωρο και στρεβλό. Όπως στρεβλό είναι και το μπλέξιμο των ανθρώπων με τις κακοτυχιές, τις αρρώστιες, τους σκοτωμούς. Στους Κίκονες και στους Λαιστρυγόνες μας απαντούν και μας παλεύουνε οι δικαστάδες και οι αφορεστάδες, οι ξενιτεμοί, οι χωροφύλακες, τα σανατόρια, οι σπετσιέρηδες και τα γραφεία κηδειών «Ο Μυστράς» και «Ο Λάζαρος». Και ακόμη τούτα τα τέρατα και τα καννιμπαλικά είναι η στέγνια και η ανεβροχιά, οι σιτοδείες και οι σεισμοί. Οι επιληπτικοί σεισμοί που ξεσηκώνουν τα σπίτια να σκοτώνουν τους ανθρώπους που τα χτίσανε.
Μακρυά, ακόμη πιο μακρυά, ξεχωρίζουμε εκείνη την κουκκίδα στου ματιού την άκρη. Εκεί είναι το νησί με τα ιερά ζώα του ήλιου Απόλλωνα. Τρακόσια εξήντα και πέντε γελάδια. Το καθένα και μια μέρα του ήλιου που ζητά να την ζούμε με κλιτότητα και με τάξη.
Γιατί η κάθε μέρα μας δεν είναι αναβλητή, ούτε ανταλλάξιμη. Και δεν γνωρίζει πίσω όταν περάσει. Δεν ημπορούμε να σπαταλάμε το έχει της ανόητα και στο βρόντο. Απαγορεύεται να τα σφάξεις τα γελάδια του ήλιου.
Αύριο βέβαια θα ποντίσουν στο μικρό λιμανάκι του νησιού οι λογής ασεβείς. Καιροσκόποι, νεόπλουτοι, τυμβωρύχοι, κληρονόμοι τεράστιοι που δεν το περίμεναν, οι τυχεροί στο λότο. Και ακόμη οι φιλόδοξοι, οι μωροί, οι αριβίστες, οι κλέφτες. Και όσοι τους πόρεψε η τυφλή τύχη και καζάντισαν χαράμι.
Αυτοί θα τα σφάξουν τα γελάδια του Ήλιου. Θα αδειάσουν την ύπαρξη από το νόημά της. Και θα πεθάνουν χωρίς να ζήσουν. Χωρίς της ζωής τη νοστίμια και χωρίς του καλού τέλους το νόστο.

         
                               Πηγή: http://educandus.forumotion.com/t847-topic


Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2015

ΣΚΟΤΩΝΩ (Ν. ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ)



ΣΚΟΤΩΝΩ (Τραγούδι του Νίκου Οικονομόπουλου σε στίχους Ελένης Γιαννατσούλια και μουσική Πάνου Καπίρη)



Σκοτώνω εικόνες σ απόμερα στενά
και κεντρικά που βήματα μετρούσαμε κοινά
και έψαχναν οι φόβοι για κρυψώνες.
Σκοτώνω τις ώρες που βλέπαμε τα ίδια στη ζωή
κοιμόμασταν , ξυπνούσαμε μαζί
και ευθείες ήταν τόσες ανηφόρες.
Σκοτώνω όνειρα και όρκους του για πάντα
για πόσα τίποτα έκανα τα πάντα.

Και σκοτώνω και φεγγάρια που τα μάτια σου θυμίζουν
έχει ο κόσμος και ζευγάρια που ποτέ τους δεν χωρίζουν.
Σ αγαπώ ως το τέρμα είπες το θυμάμαι και βουρκώνω
στήνω απέναντι τις λύπες και με πείσμα τις σκοτώνω.
Για να ζήσω σε σκοτώνω.

Σκοτώνω εικόνες Συντάγματος πλατεία δεξιά
που καίγαμε αγκαλιά τη μοναξιά
και σκόρπιζες τη σταχτη στους χειμώνες.
Σκοτώνω το ψέμα την πρώτη μας στα αστέρια εκδρομή
θα ζούσαμε αιώνια εκεί μα διάλεξες στο τέλος όχι εμένα.
Σκοτώνω όνειρα και όρκους του για πάντα
για πόσα τίποτα έκανα τα πάντα.


Δείτε το βίντεο.


Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2015

ΕΓΩ ΘΑ ΦΥΓΩ (Κ.ΜΑΡΤΑΚΗΣ-Ν.ΓΕΡΜΑΝΟΥ-Κ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ)




ΕΓΩ ΘΑ ΦΥΓΩ (Τραγούδι του Κώστα Μαρτάκη σε στίχους Ν. Γερμανού)



Κι αν σ' έχω απόψε αγκαλιά
είσαι χιλιόμετρα μακριά
το κινητό σου κρυφοκοιτάζεις
και μου παγώνεις την καρδιά

Πονάει διπλά η μοναξιά
όταν τη ζεις με συντροφιά
μα λένε εκείνη που θα αγαπήσει
ας την ελεύθερη απλά

Εγώ θα φύγω μόλις κοιμηθείς
δεν θα προλάβεις χάλια να με δεις
χίλια κομμάτια να κοπώ
και από πάνω να σταθείς σαν νικητής

Εγώ θα φύγω πριν με βαρεθείς
και όταν με χάσεις τότε θα με βρεις
θα καταλάβεις πως εγώ
είμαι το άλλο σου μισό
και τι θα πεις...

Κοιτάς αλλού και νευρικά
πιάνεις το χέρι μου σιγά
και κουρασμένη θα πεις πως είσαι
για να αποφύγεις δράματα

Πονάει διπλά η μοναξιά
όταν τη ζεις με συντροφιά
μα λένε εκείνη που θα αγαπήσει
ας την ελεύθερη απλά

Εγώ θα φύγω μόλις κοιμηθείς
δεν θα προλάβεις χάλια να με δεις
χίλια κομμάτια να κοπώ
και από πάνω να σταθείς σαν νικητής

Εγώ θα φύγω πριν με βαρεθείς
και όταν με χάσεις τότε θα με βρεις
θα καταλάβεις πως εγώ
είμαι το άλλο σου μισό
και τι θα πεις...


Δείτε το βίντεο.